mahan210

Magic Smileys

 

Pages: 1 2 3 

 

 

Magic Smileys
Magic Smileys
ادامه مطلب

Milk bottle

Milk bottle
Milk bottle
ادامه مطلب

Mashimaro

Mashimaro
Mashimaro
ادامه مطلب

roman سلام

سلام بچه ها.

من دوباره اومدم

دلم خيلي براتون تنگ شده بود ميدونين كه اين مدت نتم قطع شده بود !!!!!!

عوضش از فردا پست ها رو تپل ميذارم اما از فردا

چون من فردا سه تا امتحان دارم ديگه شرمنده

راستي درجواب سحر خانوم هم بايد بگم كه من تقصيري نداشتم كه نتم قطع شده بود

roman سلام
roman سلام
ادامه مطلب

Little girl

Little girl
Little girl
ادامه مطلب

رمان دلسپردگان

 
هم با بهانه هاي الكي و ايرادهاي بيخود ،با كوتاه آمدن و كتك خوردن من تمام مي شد .اصلا اگر هفته اي يك بار كتكم نمي زد ،انگار چيزي را گم كرده بودم .از همه چيز بدتر تظاهر من به سعادت و خوشبختي در مقابل هر دو خانواده بود .خانواده ي فرهاد مرا خيلي دوست داشتند و من در جواب آنها كه از ضعيفي ولاغري من سؤال مي كردند ،واقعا حرفي براي گفتن نداشتم . از همه نگرانتر مادرم بود ،ولي چون در من تمايلي براي پاسخگويي نمي ديد ،اصرار نمي كرد . من كم كم به انساني گو شه گير و منزوي كه هر روز دلمرده تر و دلشكسته تر مي شد تبديل شدم و اين حالت زماني شدت يافت كه فرهاد حتي ارتباط تلفني را هم قدغن كرد .نه كسي حق داشت زنگ بزند و نه من حق هيچ ارتباطي با آنها داشتم . او عقيده داشت كه خانواده ام به من خط مي دهند و علت اصلي اختلاف بينمان را خانواده ي من مي دانست و در جواب فقط خرابي تلفن را بهانه مي كرد. سفرها و به اصطلاح مأموريتهايش هم بقدري زياد شده بودند كه گاه چند هفته خانه نبود .در طول ماه صحبت ما بندرت از چند بار سلام و خداحافظي بيشتر مي شد .فرهاد واقعا يك حيوان كامل شده بود و در اين ميان حسرت ديدار با كسي كه حرفهاي مرا درك كند و بنشيند و به آنها گوش بدهد ديوانه ام مي كرد. حتي با دردل با اقدس خانم هم راضي بودم ولي از صحبت هاي خانم كياني متوجه شدم آنها را براي هميشه به منزل آقاي كياني فرستاده است .من واقعا به آخر خط رسيده بودم . حتي شبها هم يكي در ميان خوابم مي برد ،آن هم چه خوابي !آخ كه چقدر دلم مي خواست امين را پيدا مي كردم وتا جايي كه مي توانستم برايش درد دل مي كردم .ياد آن روزهايي كه نيمه شب توي تراس با هم صحبت مي كرديم تنها انگيزه من براي نفس كشيدن بود ،ولي اين بار هم خدا مرا فراموش نكرده بود*******. يك روز مثل تمام روزهاي ديگر مشغول خواندن كتابي تكراري بودم كه زنگ در به صدا آمد .وقتي آيفون را برداشتم و صداي امين در آن پيچيد از خوشحالي نزديك بود پرواز كنم. به طرف در سالن دويدم و متوجه شدم كه فرهاد باز هم در را قفل كرده است .همان جا ايستادم .نمي دانستم چه كنم .ناگهان نمي دانم از شدت عصبانيت بود يا از شوق ديدن يك همزبان كه فكري به مغزم رسيد .صندلي را آوردم وشيشه را شكستم و خارج شدم .وقتي در را باز كردم با ديدن چهره امين ديگر نتوانستم طاقت بياورم .خودم را در آغوشش انداختم و تا توانستم كتابخانه نودهشتيا دلسپردگان - هانيه حدادي اصل wWw . 9 8 i A . C o m ٣٠٢ گريه كردم . امين كه از كار من تعجب كرده بود گفت: چته دختر ؟ چرا گريه مي كني ؟ حالت خوب نيست ؟ خوب نبودم ،ولي حالا از همه آدمهاي دنيا بهترم. اميدوارم. بيا بريم تو. بريم. وقتي كنار در سالن رسيديم امين با حيرت پرسيد: چرا اين شيشه به اين روز افتاده ؟ چيزي نيست ،فقط مواظب باش توي پات نره. مواظبم. به طرف پذيرايي رفت و من با سيني چاي برگشتم و كنارش نشستم .مدت كوتاهي در سكوت گذشت و من فقط نگاهش كردم . احساس كردم در اين مدتي كه نديدمش شكسته تر شده است . بالاخره خودش سر صحبت را باز كرد: نگفتي چرا شيشه شكسته ؟ مهم نيست ،فكرشو نكن .در قفل بود .كليد هم نداشتم ،مجبور شدم شيشه را بشكنم. براي چي در رو قفل كرده بودي ؟ من نكردم ،فرهاد كرده ،كليد رو هم ازم گرفته. آخه چرا ؟ جريانش مفصله .نمي خوام ناراحتت كنم .بعد از عهدي هم كه اومدي اينجا دوست ندارم عذابت بدم .خوب بگذريم .خودت خوبي ؟ بقيه چطورن؟ حالشون خوبه ؟ چه خوبي ؟ همه شون دارن از غصه تو دق مي كنن .تو هم كه نه يه سري مي زني ،نه زنگ مي زني ،تلفنتون هم كه جواب نمي كتابخانه نودهشتيا دلسپردگان - هانيه حدادي اصل wWw . 9 8 i A . C o m ٣٠٣ ده . وقتي هم ميان سر بزنن،قيافه تو رو كه داري روز به روز آب مي شي ، مي بينن و پشيمون مي شن .مامان كه كارش شده گريه ، با با هم شبها دير مياد خونه . ازش مي پرسيم كجا بودي ،مي گه خونه دوستام .مي دونم دروغ مي گه .چند بار ديدمش از شركت كه مياد بيرون مي ره توي پارك مي شينه .خلاصه ديگه همه رو داري ديوونه مي كني .اين شد كه گفتم امروز بيام و يه خبري ازت بگيرم. باور كن من از همه تون بدترم .فكر وخيال و غصه من رو هم ديوونه كرده .اگه چيزي نمي گم براي اينه كه نمي خوام ناراحتتون كنم .شما اين طوري بجز غصه خوردن هيچ كار ديگه اي ازتون بر نمياد. چرا برنمياد ؟ نازي ،مشكل تو مشكل همه ماست .تو بگو ما حتماً كمكت مي كنيم. آخه شما كه نمي دونين .من اگه ححرفي بزنم زندگيم خرابتر مي شه .اگه فرهاد بفهمه كه شما ها چيزي مي دونين روزگارمو سياه مي كنه .اينه كه مجبورم بسوزم وبسازم. آخه به چه قيمتي نازنين ؟ به قيمت از دست ندادن زندگيم. تو به اين مي گي زندگي ؟ من مجبورم. از همون روزي كه زنگ زدي و به بابا گفتي كه ديگه نمي خواي بياي شركت ،حدس زدم با فرهاد مشكلي پيدا كردي و اون خواسته كارت رو ول كني. اي كاش كه هيچ وقت قبول نمي كردم ،چون اون آغاز تموم بدبختيام بود. تعريف كن ببينم ،تو كه داري منو ديوونه مي كني. بد بختي اصلي من درست از همون روز شروع شد .بعدش هم منو از رفتن سر خاك سعيد و ارتباط با خانواده خرسندي محروم كرد .يك روز ديگه هم حكم كرد كه ديگه حق ندارم از خونه خارج بشم وحبسم كرد توي اين چهار ديواري و از فرداي همون روز بود كه درها رو قفل كرد .يواش يواش تلفن رو هم ازم گرفت .گفت حق زنگ زدن به هيچ كس رو ندارم و تمام گوشيها كتابخانه نودهشتيا دلسپردگان - هانيه حدادي اصل wWw . 9 8 i A . C o m ٣٠٤ رو جمع كرد. توي تموم اين مشاجره ها من فقط سكوت كردم و هيچ نگفتم ،اما اون از سكوت من سوء استفاده كرد .انگار مدتي كه خاموشي منو مي ديد ، وحشي تر مي شد و تازه اون موقع بود كه با مشت و لگد به جونم مي افتاد و من رو به در وديوار مي كوبيد .وقتي خسته مي شد دست مي كشيد و يه گوشه مي نشست و كار من شده بود پناه بردن به دستشويي و اتاق خوابم .آشتي كردن هاشم الكي و موقتي بودن و دوباره همه چيز از نو شروع مي شد. در تمام طول صحبتم سرم پايين بود وخجالت مي كشيدم به چهره امين نگاه كنم .وقتي حرفهايم تمام شدند و سرم را بلند كردم ،ديدم چشمهايش از تعجب و حيرت گرد شده اند .با همان حال پرسيد: من اصلاً باور نمي كنم .آخه چرا؟ هدفش از اين كارها چيه ؟ نمي دونم .خودش كه شدت علاقه رو بهونه مي كنه. و تو تموم اين مدت فقط سكوت كرده بودي ؟ اينها تازه بعضي از كارهاشه. جالبه .داماد به اين هنرمندي داشتيم و نمي دونستم. وقتي دستش به جاي ديگه اي نمي رسيد ، شروع مي كرد به ايراد گرفتن از سر و وضع و لباس پوشيدن و دكور خونه ... چند بار سعي كردم با پدرش صحبت كنم ،ولي صلاح ديدم لا اقل رابطه پدر وفرزنديشون خراب نشه. بالاخره يكي بايد حال اين آقا رو جا بياره يا نه ؟اصلا خودم بايد باهاش حرف بزنم. نه ،نه ،خواهش مي كنم نه .خودم درستش مي كنم .اون اصلا آدم نرمالي نيست .اگه چيزي به تو بگه و بي احترامي كنه ،من هيچ وقت خودم رو نمي بخشم. تو اگه مي خواستي و مي تونستي درستش كني ،الان كار به اينجاها نكشيده بود .به فكر من هم نمي خواد باشي. امين خواهش مي كنم به بقيه چيزي نگو .هيچ چيز .من تنهايي اين غم رو تحمل مي كنم كافيه .نمي خوام اونا هم غصه من رو بخورن. كتابخانه نودهشتيا دلسپردگان - هانيه حدادي اصل wWw . 9 8 i A . C o m ٣٠٥ اگه تو مي خواي من حرفي ندارم ، ولي مي دوني اگه بابا بدونه داره چه بلايي سر نازنينش ،سر يكي يكدونه اش مياد،دمار از روزگارش در مياره. مي دونم .همه چيز رو مي دونم ،ولي حالا نبايد چيزي بفهمن. بعد بلند شد و به طرف در سالن حركت كرد. كجا مي ري ؟ مي رم تا نيومده يكي رو بيارم اين شيشه رو عوض كنه .اين شازده خودش نزده مي رقصه .واي به حال اين كه سوژه هم داشته باشه. زود برگرد. الان ميام. بلند شدم و خرده شيشه ها را جمع كردم .شيشه بر هم آمد و شيشه را عوض كرد و من از پشت در بسته با امين خداحافظي كردم و باز هم از او قول گرفتم كه موضوع را به كسي نگويد .روي قول او خيلي حساب مي كردم. نزديكيهاي ظهر بود كه فرهاد سر رسيد .چون با هم قهر بوديم ، از جايم هيچ حركتي نكردم .طبق معمول در آشپزخانه سرم را گرم كرده بودم كه آمد .با همان چهره وحشتناك و صداي اسفناكش كه برايم عادي شده بود ،دوباره شروع كرد ،اما اين بار حرفهايش برايم تازگي داشتند .مثل هميشه اول يكسري فحش وناسزا داد .من بي اعتنايي كردم واين بيشتر عصبانيش مي كرد .بعد به طرفم آمد وگفت: امروز كي اينجا بود ؟ به تو هيچ ربطي نداره. از كي تا حالا زبون در آوردي ؟ جواب من رو بده .امروز كي اينجا بود ؟ گفتم كه به تو مربوط نيست. نازنين تو روي من وانستا ،بگو. كتابخانه نودهشتيا دلسپردگان - هانيه حدادي اصل wWw . 9 8 i A . C o m ٣٠٦ از بس كوتاه اومده ام روزگارم اين طور سياه شده .اگه همون موقع كه زدي توي گوشم جلوت ايستاده بودم ،امروز برام شاخ و شونه نمي كشيدي. تا اون روي سگم بالا نيومده بگو كي اينجا بود ؟ مگه تو روي بدتر از اين هم داري ؟تو خودت يه پا سگي بدبخت. بدبخت همه كسته .امروز كي اومده بود اينجا؟ نمي گم. شير آب باز بود و ظرفشويي پر از آب شده بود .ناگهان فرهاد موهايم را از عقب گزفت و سرم را داخل آب فروبرد وچند لحظه نگه داشت و در آورد و بعد توي صورتم زد وگفت: امروز كي اينجا بود ؟ من هر بار از جواب طفره مي رفتم .مي خواستم حتي براي يك بار هم كه شده جلويش مقاومت كنم .او چندين بار ديگر اين كار را تكرار كرد و هر بار بيشتر سرم را داخل آب نگه مي داشت .آخرين بار احساس كردم واقعا دارم خفه مي شوم .ولي وقتي مقاومت مرا ديد خسته شد و همان طور كه موهايم در چنگش بود ،كشان كشان مرا به هال آورد و پرت كرد،طوري كه سرم بشدت به پايه مبل برخورد كرد و تازه آن موقع بود كه شروع كرد به كتك زدن با مشت ولگد .چنان با لگد به پهلويم مي زد كه چند بار رنگم سفيد شد و نفسم بند آمد .وقتي چند بار سرم را بشدت به زمين كوبيد ،احساس كردم دارم از حال مي روم .ديگر نتوانستم طاقت بياورم و گفتم: خيلي خوب مي گم ،صبر كن الان مي گم. مقابلم زانو زد و گفت: زود باش بگو ،زود باش. امين ،امروز امين اينجا بود .اومده بود بهم سر بزنه .فقط همين. در رو چطوري باز كردي ؟ كتابخانه نودهشتيا دلسپردگان - هانيه حدادي اصل wWw . 9 8 i A . C o m ٣٠٧ شيشه رو شكوندم. شيشه كه سالمه. شيشه بر اومد عوضش كرد. از خونه رفتي بيرون؟ نه امين رفت و شيشه رو عوض كرد. امين ،اصلا براي چي اومده بود ؟ گفتم كه اومده بود بهم سر بزنه. سر بزنه يا بهت خط بده و پرت كنه ؟ خجالت بكش فرهاد .اونا حتي روحشون هم از رفتار تو با من خبر نداره .چرا اين قدر تهمت مي زني ؟ مگه دروغ مي گم ؟ مي دونستم ،از اول هم مي دونستم تو با هاشون رابطه داري ؟ چه رابطه اي ؟پام رو كه از خونه شون بريدي .حق تلفن زدن هم كه ندارم ،آخه ديگه چي مي گي ؟ تو نمي ري ،اونا ميان ،اصلا چه لزومي داره امين امروز بلند شه بياد خونه من ؟ با اجازه كي ؟ اون برادر منه ،من كه نمي تونم بهش بگم نياد. تو نمي گي ،نگو .خودم مي گم . ديگه امين حق نداره بياد اينجا .اگه يك بار ديگه توي اين خونه ببينمش حالش رو مي گيرم. فرهاد ، اون برادر منه. تو هم زن مني .اينجا هم خونه منه .نمي خوام بياد اينجا .اونا فقط زندگيمو به هم مي ريزن. خيلي وقيحي فرهاذ ،خيلي .حالم ازت به هم مي خوره. به درك .همين كه گفتم . تو فكر كردي من هالو ام و نمي فهمم از صبح تا شب توي اين خونه چه غلطي مي كني؟ و بعد از پله ها بالا رفت و من ماندم و كوهي از درد******. چند روز گذشت و ما همچنان قهر بوديم .اصلاً تحمل ديدن قيافه اش را نداشتم .سه شنبه عصر بود .نشسته بودم وگلدوزي مي كتابخانه نودهشتيا دلسپردگان - هانيه حدادي اصل wWw . 9 8 i A . C o m ٣٠٨ كردم .گلدوزي سرگرمي زمان دبيرستانم بود .فرهاد با يك سبد بزرگ گل آمد .مي خنديد .وقتي مرا بي اعتنا ديد ،به طرفم آمد و سلام كرد .خيلي سرد جوابش را دادم ،ولي تكان نخوردم .فكر كردم دوباره آمده است تا يك سري مزخرفات تحويلم بدهد و آشتي كنيم ،ولي ظاهراً اشتباه مي كردم .كنارم نشست و گفت: بلند شو لباساتو عوض كن بريم. كجا ؟ خونه فريماه. چه خبره ؟ مگه يادت رفته ؟ فريماه امروز از بيمارستان مرخص شده. مگه رفته بود بيمارستان ؟ واقعاً كه خيلي پرتي !امروز فريماه و پسرش از بيمارستان مرخص شدن. در حالي كه واقعاً از ته دل خوشحال شده بودم ،با خونسردي گفت: خوب به سلامتي. به سلامتي يعني چي ؟ بلند شو بريم. من نميام ،تنها برو. نفهميدم .براي چي ؟ من با اين شكل و قيافه اي كه برام درست كردي بيام اونجا كه چي بشه ؟جواب بقيه رو چي بدم ؟ تو برو از قول من هم تبريك بگو. نگران صورتت نباش ،مي گم از پله ها خوردي زمين .من گفتم امشب با هم مي ريم. بخدا كه خيلي رو داري. به جايي اين حرفها بلند شو برو حاضر شو. كتابخانه نودهشتيا دلسپردگان - هانيه حدادي اصل wWw . 9 8 i A . C o m ٣٠٩ گوش كن ،اگر هم ميام فقط به خاطر خود فريماهه نه به خاطر تو .فهميدي ؟ مهم نيست .تو بيا، حالا به خاطر هر كي مي خواي بيا. با اين كه راضي نبودم ، ولي چون مدت زيادي بود از خانه بيرون نرفته بودم ،قبول كردم. همان طور كه انتظار داشتم در بدو ورود ،همه وقتي صورتم را ديدند، تعجب كردند و من وفرهاد همان داستان پله ها را تعريف كرديم . در اين ميان ، اقدس خانم بود كه اصلا حرفم را باور نكرد و فهميد كه شاهكار فرهاد بوده است .براي اين كه از ديد ديگران پنهان بمانم ،به اتاق فريماه رفتم وتا آخر شب همان جا ماندم .پسر شيرين و با نمكي داشت .از همان لحظه اول احساس كردم دوستش دارم .قرار شده بود اسمش را ارسلان بگذارند .شب واقعاً خوبي را كنار آنها گذراندم .هر چند كوتاه بود ،ولي خيلي در روحيه ام تأثير گذاشت .آخر شب هم وقتي تمام مهمانها رفتند ،فرهاد وارد اتاق شد ،كنار فريماه نشست وپسرش را بغل كرد و هديه اش را لاي پتو گذاشت و در جواب تشكر فريماه گفت: قابلي نداره ،مگه اين كوچولو چند تا دايي داره ؟ تو دعا كن خدا يه دختر بهم بده اون وقت پسر تو مي شه داماد خودم. باشه قبول ،پسر ما مال دختر شما. خداحافظي كرديم و براي آخرين بار صورت كودكش را بوسيدم .به طرف خانه حركت كرديم .روحيه هر دوي ما تغيير كرده بود ،ولي همچنان سكوت كرده بوديم .غرق در افكار خودم بودم .نمي دانم فرهاد به چه فكر مي كرد ،اما خودم به يك بچه فكر مي كردم .وجود يك بچه مي توانست زندگي را خيلي تغيير بدهد و ممكن بود اخلاق فرهاد را عوض كند .او را دوباره به زندگي علاقه مند كند يا حداقل مرا از تنهايي در بياورد. توي چه فكري هستي ؟ بقدري شكستن سكوتش بدون مقدمه بود كه بي اراده و ناگهاني جواب دادم: بچه. فرهاد خنديد وگفت: بچه ؟ كتابخانه نودهشتيا دلسپردگان - هانيه حدادي اصل wWw . 9 8 i A . C o m ٣١٠ تازه به خود آمدم .نفس عميقي كشيدم و گفتم: آره بچه .مگه فكر بديه ؟ نه اصلاً ،ولي حالا چرا ؟ ديره ؟ به نظر من زوده. چون حالا بهش احتياج دارم. راستش رو بخواي خودم هم بهش فكر كرده ام .اگه يه بچه باشه ،تو از تنهايي در مياي. زير لب گفتم: .» البته اگه اون رو هم ازم نگيري « چي گفتي ؟ هيچي ،با خودم بودم. آره ،مي گفتم اگه يه بچه.... و من ديگر به حرفهايش گوش نكردم. فصل پانزدهم سومين سالگرد ازدواجمان هم نزديك شد .باورم نمي شد زمان به اين سرعت سپري شود. فرهاد مثل هر سال در تدارك مهماني بود ،اين بار من اصلاً در كارهايش دخالت نمي كردم و از هيچ يك از برنامه ريزيهايش مطلع نبودم .او مي خواست من را مثل عروسك خيمه شب بازي جلوي چشم همه آراسته و به نمايش بگذارد . يك روز موقع صبحانه گفت: نازي ،لباست رو خريده ام .برو بپوش ببين اندازه ات هست يا نه. باشه مي پوشم. كتابخانه نودهشتيا دلسپردگان - هانيه حدادي اصل A . C o m ٣١١ همه كارها رو انجام داده ام ،ديگه كاري نمونده. همان طوري كه فرهاد صحبت مي كرد .يك لحظه احساس كردم حالم دارد به هم مي خورد .اول سعي كردم توجه نكنم .ولي موضوع خيلي جدي بود .نا گهان حالت تهوع عجيبي به من دست داد .بسرعت به طرف در دستشويي دويدم .فرهاد هم پشت سرم بلافاصله بلند شد و كنار در دستشويي ايستاد .بقدري حالم بد شده بود كه احساس كردم الان دل و روده ام بالا مي آيد .كمي صبر كردم ووقتي حالم بهتر شد ،صورتم را شستم و از توي آينه ،فرهاد را كنار در ديدم .لبخندي زد و گفت: مباركه نازي ،امسال توي مهموني بايد اين خبر رو به همه بديم. لبخند تلخي زدم و گفتم: ممنون. حالت چطوره ؟ مي خوام بخوابم. آره بايد خوب استراحت كني .نگران چيزي نباش. نيستم. به طرف اتاق رفتم و روي تخت دراز كشيدم .فرهاد كه آماده رفتن مي شد گفت: فردا بريم آزمايشگاه .مي خوام مطمئن بشم. تو چقدر هولي ؟ هول نيستم ،خوشحالم. منم خوشحالم. از چي ؟ از خوشحالي تو. ببينم ،چيزي نمي خواي برات بگيرم ؟ چيزي هوس نكردي ؟ كتابخانه نودهشتيا دلسپردگان - هانيه حدادي اصل wWw . 9 8 i A . C o m ٣١٢ وقتي مي گم هولي براي همينه .نه چيزي نمي خوام ،برو به سلامت. تو هم برو خوب استراحت كن ،من زود برمي گردم. احساس خوشايندي نداشتم .هيچ يك از علائم بارداري را در خودم مشاهده نمي كردم جز همان حالت تهوع كه فكر مي كنم از خستگي بود ،ولي به هر حال اميدوار بودم همه چيز به خوبي تمام شود. صبح روز بعد همراه فرهاد به آزمايشگاه رفتم .قرار شد چند روز بعد جواب را بدهند .از او خواستم تا قضيه كاملاً مشخص نشده است ،به كسي چيزي نگويد .براي اولين بار بود كه حرفم را پذيرفت .خودم هم به هيچ كس حتي مادر حرفي نزدم .بعد متوجه شدم كه فرهاد از دكتر فريماه وقت گرفته و قرار شده جواب آزمايش را به او نشان بدهيم. دل توي دلم بند نبود .نمي دانم چرا به بعد منفي ماجرا نگاه مي كردم .ترس تمام وجودم را گرفته بود .و وقتي مقابل دكتر نشستم ،صداي ضربان قلبم را مي شنيدم. بفرمائين دخترم. سلام. سلام عزيزم ،حالت چطوره ؟ ممنون. شما بايد عروس خانم كياني باشين. بله. خانم آقا فرهاد. بله. حالشون خوبه ؟ بله ،سلام رسوندن. خوب عزيزم ،برگه آزمايش رو بده ببينم. كتابخانه نودهشتيا دلسپردگان - هانيه حدادي اصل wWw . 9 8 i A . C o m ٣١٣ برگه آزمايش را گرفت و بعد از دقيقه اي لبخند از لبانش محو شد .در حالي كه سعي مي كرد نگراني خودش را پنهان كند گفت: نگران نباش .اين آزمايش تنها ملاك نيست. منظورتون چيه ؟يعني جواب منفيه ؟ متأسفانه بله ،ولي من به اين تنها اكتفا نمي كنم .هم شما و هم آقاي كياني بايد يك سري آزمايش بدين .تو چرا فكر كردي بارداري ؟ خوب ،به خاطر سردرد ،سر گيجه ،حالت تهوع ،رنگ پريدگي. فقط همين ؟يعني علائم اساسي مثل... نه ،نه ،به هيچ وجه. ببين اينها هيچ كدوم دليل نمي شه .حالت تهوع ممكنه از همون سردرد و سرگيجه باشه .تو خيلي ضعيفي . بايد كمي به خودت برسي .احتياج به تقويت داري. حالا من چه بايد بكنم ؟ هيچي عزيزم . چرا اين قدر نگراني ؟ گفتم كه مسئله اي نيست . بعد از انجام آزمايشات جدي د دوباره بيايئن نتيجه رو بگم .فرهاد الان كجاست؟ پايين تو ماشين نشسته سپس آيفون را زد و خواست تا از فرهاد بخواهند بالا بيايد. در كمتر از يك دقيقه فرهاد با چهره اي خندان آمد و بعد از احوالپرسي گفت: راستش دكتر ، من فكر مي كردم خبر پدر شدن رو خانمها به آقايون ميدن نه دكترها. بله اون خبر رو خانمها مي دن ولي من مي خوام موضوع ديگه اي رو مطرح كنم. چهره فرهاد در هم رفت و پرسيد: كتابخانه نودهشتيا دلسپردگان - هانيه حدادي اصل wWw . 9 8 i A . C o m ٣١٤ چي مي خواين بگين ؟ ببينين آقاي كياني من جواب آزمايش رو ديدم .متاسفانه منفيه.... و بعد تمام حرفهايي را كه به من زده بود دوباره براي فرهاد تكرار كرد . فرهاد مثل كوه آتشفشان شده بود خانم صدوقي شروع به نوشتن سري كامل آزمايشات كرد. من از فرهاد كه دوباره روحيه وحشي قبل را پيدا كرده بود مي ترسيدم .از آينده اي كه در انتظارم بود . در طول هفته ي بعد من به همره فرهاد تمام آزمايشها را انجام داديم. فرهاد اصلا ملاحظه حال مرا نمي كرد و هر چه به زبانش ميامد مي گفت. انگار مطمئن بود كه ايراد از من است . فرهاد واقعا حيوان بود . بعد از پنج هفته بالاخره روز موعود فرا رسيد .اين بار هم من بودم كه تمام دعاهايم مستجاب مي شد. جواب آزمايشهاي خانم مثبته و هيچ مشكلي ندارن ، اماشما آقاي كياني ، اكثر آزمايشهاشون مشكوكه .مي شه گفت اشكال از شماست و شما نمي تونين بچه دار بشين .راه معالجه اي هم نيست يا حداقل من به ذهنم نمي رسه و اين واقعيت انكار ناپذيره. نمي دانستم خوشحال باشم يا ناراحت .احساس غرور مي كردم و از اين كه فرهاد ديگر نمي تواند از من ايراد بگيرد واقعاً شاد بودم ، ولي دلم هم برايش مي سوخت . فرهاد واقعاً عصباني بود .چنان در مطب با دكتر بد رفتاري كرد و از تشخيصش ايراد گرفت كه از خجالت و شرمندگي آب شدم . هر قدر من و دكتر سعي كرديم آرامش كنيم ، فايده نداشت .آخر هم تمام برگه ها را برداشت و خارج شد .من هم بعد از عذر خواهي از دكتر ،پريشان و نگران به دنبالش حركت كردم . در راه فقط نعره مي كشيد و بد وبيراه مي گفت و از زمين و زمان ايراد مي گرفت . من كه حالش را درك مي كردم چيزي نگفتم و سكوت كردم. به خانه كه رسيديم و من وارد شدم ،مثل هر روز در را قفل كرد ورفت .هنوز دقيقه اي نگذشته بود كه برگشت وبه اتاق آمد وگفت: نازنين ،بيا بشين كارت دارم. برگشتم و مقابلش نشستم. تو كه حرفهاي دكتر رو باور نكردي ؟ كتابخانه نودهشتيا دلسپردگان - هانيه حدادي اصل wWw . 9 8 i A . C o m ٣١٥ براي چي ؟ جواب من رو بده ، باور كردي ؟ ببين فرهاد . دكتر الكي كه حرف نمي زنه .حتماً دلايلي داره ،ولي اين اصلاً مهم نيست . منم مثل تو بچه دوست دارم .تو فكر مي كني ،اگه تو ناراحتي داشته باشي ،من خوشحال مي شم ؟باور كن اين طور نيست . منم ناراحتم و معتقدم كه بايد جواب رو به چند متخصص ديگه هم نشون بديم .تازه اگر خداي ناكرده جواب اونا هم همين بود ،باز هم هيچ فرقي نمي كنه .اين تويي كه برام مهمي نه بچه. دروغ مي گي !تو فقط بلدي شعار بدي .همين كه مطمئن شدي من بچه دار نمي شم اون وقت شروع مي كني. فرهاد ، داري اشتباه مي كني .آينده همه چيز رو ثابت مي كنه******. يك ماه گذشت و ما مرتب در حال دادن آزمايش و جواب رد شنيدن بوديم .فرهاد قصد داشت براي معالجه به خارج از كشور برود . براي اين كه مطمئن شود من سر حرفم هستم با او رفتم . نزديك به دو ماه هم معالجات را آنجا ادامه داديم ،ولي همه بي نتيجه بود . وقتي برگشتيم دوباره همه چيز مثل سابق شد .فرهاد هر شب بهانه مي گرفت و دعوا و كتك كاري راه مي انداخت. و سعي مي كرد به اشكال گوناگون تقصير را به گردن من بيندازد .در اين ميان فقط مي سوختم و آب مي شدم و تنها اميدم پايان شب سيه و پديدار شدن صبح سپيد و روشنايي بود . خانواده هم كه نتيجه درمانها را فهميده بودند فقط به فكر دلداري دادن به من بودند ، غافل از اين كه درد من چيز ديگري بود .همه اينها و همه شكنجه ها را مي توانستم تحمل كنم ،الا بي احترامي نسبت خانواده ام كه در دنيا از همه چيز برايم عزيز تر بودند*******. شب بود و من در آشپزخانه مشغول تهيه غذا بودم .فرهاد هم تازه آمده و به حمام رفته بود .صداي زنگ را كه شنيدم ، آيفون را برداشتم و از آن طرف صداي پدرم به گوشم خورد . واقعاً دستپاچه شده بودم .در قفل بود . بسرعت به طبقه بالا رفتم وكليد را از فرهاد گرفتم و برگشتم و سعي كردم تا قبل از رسيدن آنها در را باز كنم ،ولي پدر تا مرا ديد گفت: چرا در رو قفل مي كني دختر ؟ كتابخانه نودهشتيا دلسپردگان ل  '2D هانيه حدادي اصل wWw . 9 8 i A . C o m ٣١٦ سلام بابا جون. سلام عزيزم ،حالت خوبه ؟ ممنون. نگفتي چرا در رو قفل كردي ؟ شبها اينجا ترسناك مي شه و فرهاد به خاطر من كه مي ترسم يه موقع دزد بياد، در رو قفل مي كنه. امين كه متوجه دروغم شده بود ، پوزخندي زد كه از چشم من دور نماند ،ولي خودم را نباختم و آنها را به سالن راهنمايي كردم . چقدر لاغر شدي نازنين ،هر دفعه كه مي بينمت ضعيفتر مي شي. چيزي نيست ،نگران نباشين. بحث را كوتاه كردم و به بهانه آوردن چاي به آشپزخانه رفتم . مشغول ريختن چاي بودم كه فرهاد آهسته و طوري كه ديگران متوجه نشوند وارد آشپزخانه شد. كي اومده ؟ مامان ،بابا وامين. براي چي ؟ خوب اومدن يه سري بزنن. لزومي نداره. يعني چي ؟ معلوم هست چي مي گي ؟ اينجا از اين خبرها نيست كه هر كس هر موقع دلش خواست سرش رو بندازه پايين وبياد تو. چطور خونواده خودت مي تونن بيان ؟ اونا فرق دارن. كتابخانه نودهشتيا دلسپردگان - هانيه حدادي اصل wWw . 9 8 i A . C o m ٣١٧ چه فرقي ؟مهمون عزيزه ،حالا هر كي مي خواد باشه . فرهاد تو رو بخدا بس كن . الان مي شنون و خيلي بد مي شه . ديگه نمي تونم توي صورتشون نگاه كنم. من نمي دونم ، اگه تا نيم ساعت ديگه رفتن كه هيچ و گرنه خودم ميام بيرونشون مي كنم . حالا هم خسته ام و مي خوام برم بخوابم .( نتيجه اينكه به هيچ مردي نمي شه اعتماد كرد وهيچ مردي تكيه گاه زني نيست( وقتي از آشپزخانه بيرون رفت ،اعصابم به هم ريخته بود .مدام خودم را نفرين مي كردم .وقتي با ظرف شيريني خارج شدم ،ديدم آنها آماده رفتن هستند ، ظرف از دستم افتاد و گفتم: كجا ؟ من تازه شيريني آورده ام. نه دخترم .فقط اومده بوديم تو رو ببينم كه ديديم . از قول ما به آقا فرهاد سلام برسون. ولي بابا جون.... عزيزم ، بهتره فعلاً رفع زحمت كنيم . تو هم بهتره ناراحت نباشي. امين تو رو بخدا تو يه چيزي بگو. من چي بگم ؟ خواهش مي كنم بنشينين ، الان فرهاد مياد. ممنون دخترم ،ما كه ايشون رو زيارت كرديم ، ولي افتخار هم صحبتي با ايشون رو نداشتيم. مامان اشتباه مي كنين .اون منظوري نداره ، خسسته اس .الان مياد پايين. نه مادر جون ،بذار بريم ، اين جوري هم شماها راحترين ،هم ما. و بعد به طرف در حركت كردند و من همان طور التماس كنان دنبالشان مي دويدم .مادر صورتم را بوسيد و گفت: نازنين ، مواظب خودت باش. و بعد رفتند . چند لحظه مات و مبهوت همان جا ايستادم ، ولي ناگهان احساس كردم از فرط خشم ديگر نمي توانم تحمل كنم .بسرعت به طرف اتاق دويدم و در را بشدت باز كردم .فرهاد روي تخت خوابيده بود .فرياد زدم: كتابخانه نودهشتيا دلسپردگان - هانيه حدادي اصل wWw . 9 8 i A . C o m ٣١٨ همين رو مي خواستي ؟ مي خواستي با خاطره ي بد وناراحتي از اينجا برن ؟ او كه از اين كارم تعجب كرده بود گفت: مگه چه كار كنم ؟ بابا جون نمي خوام بيان خونه ام .مگه زوره ؟ مرده شور خودت و خونه تو ببره كه پاي همه رو از اينجا بريدي. مرده شور تو وخونواده تو ببره. نفهميدم چه شد كه يكمرتبه دستم را با تمام قدرت بالا بردم و تمام كتك خوردنهايم را يك جا جمع كردم و حواله صورتش كردم . احساس كردم خون جلوي چشمهايش را گرفته است .دستم را گرفت و پرتم كرد روي تخت ،روي پاهايم نشست و دستهايش را دور گردنم حلقه كرد و آن قدر فشار داد كه احساس كردم دارم خفه مي شوم . همه جا را سياه مي ديدم . هر چه دست و پا زدم بي فايده بود. هر چند يك دقيقه يك بار دستهايش را بر مي داشت و ناسزا مي گفت ود وباره شروع مي كرد . وقتي ديد واقعا دارم خفه مي شوم بلند شد و شروع كرد به كتك زدن. چنان با مشت و لگد به جانم افتاد كه تمام صورت و دهان و بيني و حتي گوشهايم خوني شده بودند. اين بار نه اين كه نخواهم چيزي بگويم اصلا قدرت حرف زدن نداشتم . دست و پايم هم از كار افتاده بودند. مثل يك تكه گوشت شده بودم . وقتي خسته شد لب تخت نشست . فقط توانستم بگويم: خام بر سرت كنن كه ظرفيت محبتهاي من و خوانواده ام رو نداشتي.... و بعد از حال رفتم. وقتي دوباره به هوش آمدم صبح بود .سرم را بلند كردم و از ديدن ملافه خوني اشكم سرازير شد . به هر زحمتي بود خودم را به پايين رساندم . جند بار نزديك بود از شدت ضعف وسط پله ها بيفتم . وقتي رسيدم پايين متوجه شدم كه در خانه نيست . به طرف دستشويي رفتم و صورتم را شستم . از ديدن چهره ام در آينه وحشت كردم . كبودي دور چشمانم و كنار صورتم و خط بنفش دور گردنم همه حكايت از شب تلخي مي كرد كه بر من گذشته بود . واقعا نمي دانستم چه بايد بكنم و به چه كسي بايد كتابخانه نودهشتيا دلسپردگان - هانيه حدادي اصل wWw . 9 8 i A . C o m ٣١٩ پناه ببرم . ديگر نمي توانستم تحمل كنم و چيزي نگويم . فرق من با يك برده چه بود ؟هيچي .همانجا نشستم و فكركردم. بايد يك تصميم اساسي مي گرفتم .ديگر نمي توانستم فرهاد را تحمل كنم . سه سال تمام خون جگر خورده و هيچ نگفته بوددم ولي فايده اي نداشت . او روز به روز بدتر و هارتر مي شد. چاره ي ديگري نداشتم . بايد بر مي گشتم خانه پدرم تا تكليفم را روشن كند . به طرف اتاقم رفتم تا لباسهايم را جمع كنم. متوجه شدم فرهاد هم وسايلش را برداشته و رفته است. مثل هميشه كه عادتش بود بعد از هر دعوايي به سفر مي رفت . با خيال راحت مشغول جمع آوري وسايلم شدم .تصميم گرفتم شب از خانه خارج شوم تا جلب توجه كمتري بكنم . وقتي هوا تاريك شد چمدان را برداشتم وبه طرف در حركت كردم . همان طور كه حدس مي زدم در قفل بود .شيشه را شكستم . وقتي به در حياط رسيدم متوجه شدم كه آن را هم قفل كرده است . وقت را از دست ندادم. در حياط به دنبال وسيله اي گشتم كه بتوانم در را با آن باز كنم . چون چيزي نيافتم به سالن برگشتم و جعبه ابزار را برداشتم و با هر وسيله اي كه بود بالاخره در را باز كردم .وقتي خارج شدم ،در را پشت سرم بستم ، احساس كردم بعد از سه سال ، هواي تازه وارد ريه هايم شده است . با يك ماشين در بست به سمت خانه پدر به راه افتادم . در راه فقط اشك مي ريختم و به حال خودم افسوس خوردم و فكر كردم كه خواسته من از زندگي اين نبود ،پس چرا اين طور شد و همه چيز به هم ريخت ؟ از اين كه از آن خانه و محله ي جهنمي دور شده بودم احساس سبكي مي كردم. فصل شانزدهم به خانه پدر كه رسيدم چن دقيقه پشت در ايستادم و زنگ زدم. صداي مادر را كه معلوم بود از آمدن من تعجب كرده است شنيدم. وقتي در باز شد به سرعت داخل شدم و به طرف سالن حركت كردم و آنها را متعجب ديدم. وقتي مقابلشان ايستادم، سرم پايين بود. سلام كوتاهي كردم و جواب هر سه را با هم شنيدم. پدرم گفت: نازنين اينجا چه كار مي كني؟ پدر اجازه مي دين بيام تو؟ كتابخانه نودهشتيا دلسپردگان - هانيه حدادي اصل wWw . 9 8 i A . C o m ٣٢٠ البته عزيزم. حالا چرا سرتو بالا نمي گيري؟ از روتون خجالت مي كشم. اين حرفها رو نزن. سرتو بالا كن ببينم. وقتي سرم را بلند كردم ، در مقابل فرياد مامان و نگاه ناباور امين و پدر ، نتواتستم ايستادگي كنم و خودم را به بغل مامان انداختم و هر دو با هم اشك ريختيم . امين چمدانم را به داخل آورد. وقتي نشستم گفت: كي تو رو به اين روز انداخته؟ فرهاد. آخه چرا؟ ديشب كه حالت خوب بود. بعد از رفتن شما باهاش دعوام شد. اون هم تا تونست منو كتك زد. مگه تو چه كار كرده بودي؟ از شما دفاع كردم. بهش گفتم چرا اين برخورد رو كرد كه شما برين و ناراحت بشين. خدا مرگم بده. ببين با دخترم، با نازنين من چه كرده ! خوب مي نشستي باهاش دوستانه حرف مي زدي، شايد دليلي داشته. دليل باباجون؟شما فكر كردين من تو اين سه سال چه كرده ام؟كم باهاش حرف زده ام؟كم به حرفش گوش داده ام؟كم كتك خورده ام و لب به شكايت باز نكرده ام؟نه بابا، من توي اين سه سال نازنيني نبودم كه شما مي شناختين. نازنيني شده بودم كه فرهاد مي خواست، عروسكي كه فقط حرف گوش كنه و هر بلايي سرش ميارن چيزي نگه،ولي ديگه پيمونه صبرم لبريز شده. ديگه نتونستم تحمل كنم. امشب از خونه زدم بيرون. الان كجاست؟ نمي دونم. فكر مي كنم رفته سفر ، عادتشه. فكر كنم دو سه روز ديگه برگرده. خيلي خوب. تو بلند شو برو بالا استراحت كن تا فردا بشينيم با هم صحبت كنيم. امين جان، بابا، چمدونش رو ببر بالا. كتابخانه نودهشتيا دلسپردگان - هانيه حدادي

رمان دلسپردگان
رمان دلسپردگان
ادامه مطلب

roman گفته هاي نويسنده بهار زندگي :

 

سلام

اول بذاريد بگم دل من خيلي خيلي بيشتر از شما براي شما و اينجا و رمانم تنگ شده ... اونقدر كه آرزو مي كنم اي كاش كمي بيشتر زمان داشتم تا بتونم رمان رو تموم كنم و از خجالت و شرمندگي همه تون در بيام و بيشتر از همه از عذاب وجداني كه واقعا گريبانم رو گرفته خودمو خلاص كنم

بعد از اين همه مدت برگشتن و توضيح تمام اونچه گذشت با چند جمله محدود حقيقتا برام كار دشواريه نمي دونم از كجا شروع كنم و اصلا چي بگم ؟

تقريبا يك ماه و نيم بعد از آخرين پستم ، آنچنان درگير يه سري مشكلات عذاب آوري شده بودم كه اصلا زندگي كردن خودم يادم رفته بود .

 

حالم خوب نبود . اصلا خوب نبودم ... تمام فكر و انرژي و توانم معطوف مسائلي شده بود كه حسابي داشتن منو از پا در مي آوردن و تو اون شرايط به كل همه چيز رو كنار گذاشتم و رمان بهار زندگي هم يكي از كارهاي نيمه تمامي بود كه نتونستم بهش بپردازم

اينكه چي شد و چطور شد ، بماند . در اين مقوله نمي گنجه فقط اينو بگم كه خدا رو شكر مدتي هست همه چيز سر و سامون گرفته و جز مشغله هاي خيلي زياد خبري از دردسر نيست و حالم خيلي خوبه و فقط به شدت درگير كارهام هستم

اول ژانويه براي يه پروژه مهم يه مسافرت در پيش دارم كه الان بيشتر وقت آزادم متمركز همين پروژه است و زمان زيادي براي انجام كارهاي متفرقه برام نمونده

 

با همه اينها خيلي آهسته و كند دارم بهار زندگي رو مي نويسم ... ذهنم خيلي ياري نمي ده ... هنوز تموم نشده و تو بخشهاي پايانيش گير افتادم ... چطور بگم ... اون پاياني كه تو ذهنم بود رو تغيير دادم و حالا هر طرحي مي آد تو ذهنم ازش خوشم نمي آد و واسه همين يه مقدار گير كردم

حتي اگه الان شروع كنم به پست گذاشتن مطمئنم كه تا آخر بهمن نمي تونم تمومش كنم ! هر چي گفتم تلاش مي كنم و سعي مي كنم ، بسه ... واقعا از خجالت روم نمي شد بيام تو سايت و يه خبر از خودم بدم ! اينقدر كه بدقولي كردم .اما آدم هرچقدر هم خودشو گم و گور كنه ، باز پاش پيش اين وجدان لعنتي اش ، گيره ...

 

حالا هم كه مي بينيد اومدم فقط به خاطر گفته مرجان بود كه ازم خواست خودم بيام و يه خبري از خودم بهتون بدم ... به مرجان گفتم روم نمي شه ... آخه هنوز بهار زندگي تموم نشده و من با چه جراتي بيام اينجا ؟
اما وقتي خيلي ناگهاني بعد از جند ماه وارد پروفايلم شدم و صفحه پروفايلم رو باز كردم و اين ابراز نگراني ها رو ديدم ، بيشتر از قبل از خودم بدم اومد و شرمنده شدم
نمي تونم حالم رو توصيف كنم تو اين يه ساعتي كه صفحه پرفايلم رو بعد از 5 دارم مي بينم و كامنتها رو مي خونم . نمي تونم بگم خوشحالم يا نارحت ؟ عصباني ام يا شرمنده ؟ دچار احساسات متناقضي شدم كه دركش براي خودم هم عجيبه
ديگه نمي دونم چي بايد بنويسم و چي بهتون بگم

فقط اميدوارم هزار بار معذرت خواهي منو بپذيريد و اينكه باز هم بتونم توي دلهاتون جايي داشته باشم ... با اين همه كوتاهي و تقصير ، يعني ممكنه ؟

 

roman گفته هاي نويسنده بهار زندگي :
roman گفته هاي نويسنده بهار زندگي :
ادامه مطلب